اما پس از وي، به تدريج اين عنوان به سبکي خاص اطلاق شد که ويژگي‌هايي را در خلق اثر هنري مورد لحاظ قرار مي‌داد. در ابتدا در سال 1874 م. ، عده‌اي از نقاشان فرانسوي که مونه، سزان، دگا، رنوار و سيسلي از اين دسته به شمار مي‌آيند، نقاشي‌هاي خود را عرضه کردند و به عنوان سردمداران اين سبک مطرح شدند. سپس به تدريج عده‌اي ديگر از هنرمندان همچون ادوارد مانه، پيسارو و بازيل به اين سبک پيوستند، به طوري که هنرمندان بزرگي که تعدادي از آنان، بعدها از بنيان‌گذاران ساير سبک‌هاي بزرگ هنري بودند به اين جريان هنري پيوستند؛ افرادي همچون گوگن، وان گوگ، کاندينسکي، هنري ماتيس، مونش و پيکاسو از اين دسته هنرمندان هستند که هر يک از آنان، خود به وجودآورنده ديگر سبک‌هاي هنري در تاريخ هنر تلقي مي‌شوند.

گوگن پس از اين دوره، به سوي هنر بدوي گرايش يافت يا فردي همچون پل سزان و پيکاسو به سوي کوبيسم گرايش يافتند و يا وان گوگ، اکسپرسيونيسم و هنري ماتيس، فوويسم را بنا نهادند.

نکته جالب توجه اين است که بسياري از اين بزرگان، پيش از تأسيس سبکي جديد، تحت تأثير امپرسيونيسم بودند و شايد به سبب ويژگي‌هاي اين سبک و يا به خاطر اين که چيزي در اين سبک نيافتند به سوي سبک جديدگرايش پيدا نمودند .هنرمندان امپرسيونيست در اين دوران بر خلاف هنرمندان گذشته، نقاشي خود را در محيط‌هاي کارگاهي و بسته انجام نمي‌دادند و براي خلق اثر هنري به فضاي آزاد، در کنار رودخانه‌ها، جنگل‌ها، محيط‌هاي طبيعي و يا کافه‌ها و مکان‌هاي عمومي مي‌رفتند و به نقاشي مي‌پرداختند، امري که پيش از آن بي‌سابقه بود.

موضوع نقاشي‌ها برگرفته از طبيعت و شواهد اطرافشان بود، به گونه‌اي که استفاده از ميزان نور و چگونگي صحنه‌هاي طبيعي، تفاوت تابش نور و در حالت‌هاي متفاوت روز به چه صورتي باشد، يکي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي سبک امپرسيونيسم به شمار مي‌رفت. هنرمندان اين سبک به دنبال ترسيم تصاوير لغزان و گذراي طبيعت بودند، تصاويري که به طور پايدار و ثابت در طبيعت به چشم نمي‌خورد و با ارتعاشات لغزان نور، به ادراک و حس بيننندة تيزبين امپرسيونيسم مي‌آمد و خيلي زود هم زوال مي‌يافت.

نرگس داوری، کارشناس طراحی دوخت