خبرنگار: در ابتدا از اساتيد و كارشناساني كه با حضور در اين كارگاه، از طرح بحث در افكار عمومي استقبال كردند، تشكر مي‌كنم. همان‌طور كه مي‌دانيد براي بررسي و نقد طرح جامع تهران تا به حال 5 كارگاه به ترتيب با موضوعات فرآيند و سازمان تهيه‌كننده طرح، متدولوژي تهيه طرح، بررسي مقدماتي محتواي طرح و اهداف طرح در دفتر مطالعات ايسنا برگزار شده است.

قصد داريم در ادامه كارگاه‌ها محتواي اين طرح را به طور موضوعي مورد بحث قرار دهيم. در اين كارگاه به موضوع مسكن در طرح جامع تهران مي‌پردازيم.

وضعيت نامساعد برنامه‌ريزي مسكن در تهران، از سويي تورم بسيار بالاي بهاي مسكن و از سوي ديگر تبعاتي منفي در طراحي و برنامه‌ريزي شهري به دنبال داشته است. نكته قابل توجه نقدي است كه «اپور» (آتليه شهرسازي پاريس) به طرح جامع تهران وارد مي‌داند. «اپور» در گزارش خود اعلام مي¬كند كه طرح جامع تهران برنامه¬ريزي مسكن ندارد. اين در حالي است كه مبناي بسياري از سياست‌هاي اتخاذ شده درگذشته نيز روشن نيست. ابهام در مباني نظري سياست‌هاي گذشته بر پيچيدگي¬هاي سياستگزاري در اين حوزه افزوده است. سابقه سياستگزاري در اين حوزه نشان مي‌دهد در حالي كه افزايش شديد قيمت زمين و افت توليد مسكن در شهر تهران در سال 68 ناشي از تراكم فروشي بود، در سال 81 سياست‌هاي انقباضي در فروش تراكم و محدود كردن آن منجر به اين نتيجه شد. اين موضوع از سويي نشان‌دهنده پيچيدگي سياست‌گزاري و برنامه‌ريزي مسكن در تهران و ضعف و نقصان مطالعات سياستگزاران در اين زمينه از سوي ديگر است.

به نظر مي‌رسد هنوز مشخص نشده نياز واقعي مردم تهران به مسكن چه اندازه است، از طرف ديگر ما با سابقه سياستگزاري در اين زمينه مواجه هستيم كه مصوبات 329 و 262 از جمله مهم‌ترين آنها هستند. اين ‌مصوبات كه سياست‌هايي انقباضي در توليد مسكن در شهر تهران را دنبال مي‌كردند، پيامدهاي بسيار مهمي داشتند.
‌اما آيا سياست¬هاي انقباضي¬اي كه در مصوبات اخير در پيش گرفته شد، بر وضعيت فعلي گراني مسكن تأثيرگذار بوده است؟ اين پرسش‌ مهمي است كه پاسخ به آن را در اين كارگاه دنبال مي‌كنيم؛

بحران مسکن و بحران کیفیت زندگی...