هنر سنتي روش تجلي هنر قدس است و به بياني، هنر سنتي صورت هنر قدسي است. هنر اسلامي با بهره گيري از روش هاي سنتي در هنر به معني عام و جهان شمول، تجسم صورت هنر قدسي است.

بورکهارت : چون وجود يكي است،‌ هرآن چه هست بايد به نحوي سرچشمة ازلي خود را جلوه‌گر سازد. [درهنر اسلامي] "تنزيه" بر "تشبيه" ترجيح دارد.

سلب ايجاب، كثرت در وحدت و وحدت در كثرت از نمودهاي تقابل روح وماده در هنر دوران اسلامي است. لازم به يادآوري است به هنرهايي كه دوران اسلامي به شكوفايي و بلوغ رسيدند،لفظ هنراسلامي اطلاق مي شود. بوركهارت به نوعي اين نكته را درمورد اشاره قرار داده، نوشته است:

هنر نمي تواند فقط تقليد از طبيعت باشد، بايد حتماً روح در آن منعكس گردد. اسلام سنت خاصي را به ارمغان آورد كه شيوه هاي آفرينش هنري را دگرگون كرد و به آن هويتي منسجم و مركزيتي قدسي بخشيد. مبدأ اين هنر ذات اقدس الهي است و سنتهاي هنري اقوام گوناگون براين اساس انسجام يافته اند.

هنر اسلامي اصول نگارش مقدس را در بطن خود دارد. هنر، هنرمند و اثر هنري ماهيت خويش را از فيض خداوندي دريافت مي كنند. معيار هاي ذهني و يا اختياري، موجب اضمحلال هنر و ظهور پديده اي «هنر ناميده» شده است كه آن را هنر مدرن و هنر جديد هم ناميده اند. سنت همواره مقدس است، زيرا انسان هم مانند همة موجودات بر اساس سنت الهي آفريده شده است. شناخت ماهيت سنت و مدرنيته، منزلت هنر اسلامي را بيشتر آشكار مي كند.

مفهوم هنر اسلامي با سنت و تفكر سنتي و نگرش ديني و معنوي الهي نسبت به جهان پيوندي نا گسستني دارد. اساسي ترين ويژگي در تعريف هنر اسلامي احديت و وحدانيت است. هر اثر هنري كه زيباي الهي در آن متجلي شود، قابليت آن را دارد كه در حوزه ي هنر اسلامي قرار گيرد.

هنر يكي از متعالي ترين پديده هاي فرهنگ و تمدن بشري است. هر نوع فهمي كه موضوع آن هنر است، با نحوة نگرش و عوالم انساني است كه متعيّن مي شود. اشتراك لفظ هنر بر دو هويّت كاملاً متقابل (سنّت و مدرنيته) بيانگر دو عالم متفاوت است كه ماهين متخالفِ محصولاتِ اين دو عالم را تحتِ عنواني واحد به نام «هنر» نام گذاري مي كند. پرسش از ماهيت هنر نشان مي دهد كه پرسش گر از اين عالم غايب است. پرسش از چيستي هنر، پرسشِ دورانِ جديد و عالمِ جديدي است كه انسان عصر حاضر، معمار آن است.

در تفسير، اصالت يا با مفسر است يا با متن يا تعاملي از هر دو. با بررسي مباني تفسيري مفسر و نتايج حاصل از آن و در مطابقت تفسير با متن، مي توان نسبت به درست يا غلط بودن تفسير حدس زد. هدف تفسير آثار هنري دريافت معناي متن هنري است. ظهور انسان در جهان، مبداء تفسير هائي از هستي است. فقط با نابودي همه انسان ها است كه مسئله هرمنوتيك نيز نابود مي شود. زيرا انسان حيوان مفسّر است و تفسيرگري براي او امري ذاتي است.

هرمنوتيك داراي دو گرايش است: 1- هرمنوتيك كلاسيك يا سنتي و مؤلف محور. 2- هرمنوتيك فلسفي (مفسّر محور). تفسير هنرمند از هستي در قالب اثر هنري تحقق يافته است. مفسري بايد بتواند با تصوري نسبتاً دقيق از همان شرايط كه متن در آن شكل گرفته به تفسير بپردازد.