بیست‌سال خواهرخواندگی اصفهان و فلورانس

بیست‌سال از روزی از که عقد خواهرخواندگی اصفهان و فلورانس ایتالیا خوانده شد، گذشت و امروز در این بیست سالگی حرف‌هایی زده شد از آنچه می‌توانست تاکنون انجام شود و نشد یا اگر هم شده به‌گونه‌ای دیگر بوده است.

بیست‌سال خواهرخواندگی اصفهان و فلورانس

به گزارش ایسنا، بیستمین سال خواهرخواندگی اصفهان و فلورانس در اتاق ایتالیایی مؤسسه فرهنگی رویش مهر، با سخنرانی علیرضا جعفری‌زند و محمد‌حسین ریاحی و با حضور مهدی مقدری سخنگوی شورای اسلامی شهر اصفهان جشن گرفته شد.

مجری این برنامه در ابتدا به معرفی شهر فلورانس ایتالیا و توضیح خواهرخواندگی شهرها پرداخت.

به گفتۀ جوشش، پیشینۀ خواهرخواندگی کشورها به جنگ جهانی اول برمی‌گردد و شهرهایی از دو کشور انگلستان و فرانسه اولین‌بار چنین پیمانی را با یکدیگر ایجاد کردند و بعد از آن تعداد بسیاری از شهرهای اروپایی خواهرخوانده شدند و در سال ۱۹۵۶ تصمیم به گسترش چنین رابطه‌ای تا حد بین قاره‌ای گرفته شد.

مسئول اتاق ایتالیایی مؤسسۀ رویش مهر، تشابهات تاریخی، علمی و دانشگاهی، بندری و دیگر وجوه متشابه را از دلایل قرار چنین پیوندهایی بین شهرها با هدف اتحاد و نزدیکی شهرهای متشابه، همبستگی و دوستی شهروندان و افزایش مراودات فرهنگی، هنری، علمی، اقتصادی و بحث مهم گردشگری عنوان کرد.

وی استفاده از تجارب توسعۀ شهری را یکی‌دیگر از اهداف پیوند خواهرخواندگی قلمداد کرد و در خصوص نحوۀ برقراری چنین پیوندی گفت: «به محض تصمیم‌گیری در خصوص این پیوند، شهرداران دو شهر، با امضاء قراردادی، توسعۀ متقابل را به شهرهای خود راه می‌دهند».

جوشش، فرایبورگ و کوالالامپور را از دیگر خواهرخواندگان اصفهان معرفی کرد که دو خیابان اصفهان، به موجب این پیمان، چنین نام گرفته‌اند.

مسئول اتاق ایتالیایی مؤسسۀ رویش مهر، پیمان خواهرخواندگی اصفهان و فلورانس ایتالیا را در حد قراردادی مکتوب و صرفاً «برروی کاغذ» توصیف کرد و ابراز امیدواری کرد که تا پس از گذر بیست سال از این پیمان، در مرحلۀ اول، شهروندان اصفهانی با این مبحث آشنا و در گام‌های بعد، با شناخت زیرساخت‌های موجود، طالب صورت‌گیری مراودات بین دو شهر شوند، تا آنجا که به دور از مداخلات سیاسی، روابط چهره‌به‌چهرۀ و مردمی بین دو کشور آغاز شود.

«محمدحسین ریاحی»، با اشاره به پیشینۀ تاریخ و فرهنگ ملل، بعضی ملت‌ها را دارای نقش عمده‌ای در فرهنگ‌سازی دانست، از جمله اصفهان در ایران و ایتالیا یا روم سابق در یونان باستان، که مشابهت‌های قابل‌توجهی در خصوص ایجاد تفکرات، تحولات و تأملات در سال‌های بعد از میلاد مسیح داشته‌اند.

این استاد دانشگاه، داوینچی و چهره‌های مطرح دیگر جهانی برخاسته از ایتالیا را که تأثیرگذار در انقلاب فکری اروپا بوده‌اند، همپای دانشمندان و هنرمندانی در ایران خواند که تغییراتی مشابه را ایجاد کرده‌اند، همچنین طراحی‌ها و معماری‌هایی که بین این دو کشور با الگوبرداری از یکدیگر به وجود آمده‌اند، هم‌چون تأثیر گنبد سلطانیه بر کشورهای خارج از مرزهای ایران، در اروپا.

وی یکی از اتفاقات مشهور ایتالیا را، اشاعۀ تفکر مسیحیت در جهان دانست و گفت که در این راه، اندیشمندان این کشور، از تفکرات شرقی و ایرانی نظیر ابن‌سینا و فارابی بهره جسته‌اند.

ریاحی یکی از ویژگی‌های مهم ایتالیایی‌ها را ارتباط با ادبیات فارسی دانست و در توضیح این ادعا به تحقیقات صورت‌گرفته در مورد حکیم بزرگ و احیاکنندۀ زبان‌فارسی، ابوالقاسم فروسی اشاره کرد که منجر به نام‌گذاری میدانی در روم، پایتخت ایتالیا، به نام این حکیم ایرانی شده است.

نویسنده و ادیب ایرانی، توصیفات به‌جا‌مانده از نویسندگان ایتالیایی در زمان صفویان و قاجاریان را نشأت‌گرفته از طبیعت و فضای ایران دانست و افزود: «بنابراین آثار به‌جای‌مانده، اروپاییان به حفظ ارتباط با ایران در این دوران علاقه‌مند بوده‌اند».

وی در ادامۀ سخنانش با بیان روایاتی مستشرقین و اروپاییان را مشتاق به حفظ مراودات فرهنگی با ایران و به ویژه اصفهان دانست. از جملۀ این روایات، داستان حملۀ ساکنین جلفای اصفهان به گروهی از اروپاییان بود، که امام جمعۀ اصفهان، محمدحسین خاتون‌آبادی، باعث نجات گروه اروپایی می‌شود و بعد از این حادثه پاپیوس نهم، هدایا و مدال‌هایی را برای خاتون‌آبادی می‌فرستد و میرزامسکین شاعر هم، اشعاری را در این‌باره می‌سراید.

ریاحی، معماری را هم یکی دیگر از انگیزه‌های ارتباط اروپاییان با ایران می‌داند و می‌گوید: «چیزی که در دنیای امروز می‌توان به آن دست یافت، زبان فرهنگی است که حربه‌ای بسیار ارزشمند، مؤثر و مناسبی در تفاهم، ارتباطات و پیشرفت‌های جامعه بشری خواهد بود و در این خصوص بحث ایران و ایتالیا از معقولات قابل بررسی و مهم است».

علیرضا جعفری‌زند، سخنانش را با تمجید از هنر ایتالیا آغاز کرد و گفت: «برای دعوت من به سخنرانی‌ها، همه فکر می‌کنند که من به عنوان یک ایرانشناس یا باستان‌شناس دعوت می‌شوم و همه‌جا سرم را بالا می‌گیرم تا به خودم ببالم به عنوان یک ایرانی اما من سر تعظیم فرود می‌آورم در مقابل ایتالیا و هنر ایتالیا و اگر هنر دنیا ده قسمت باشد، حداقل شش قسمت آن مربوط به این کشور، ایتالیا است».

این باستان‌شناس، اصفهان را کشوری زیبا قلمداد کرد که اما این زیبایی را مدیون، میدان نقش جهان، پل‌ها و مسجد جامع دانست و از مخاطبان خود پرسید: «آیا اثری در اصفهان هست که تفکر و انگیزه هنری لازم برای خلق آثار جدید را به وجود آورد؟»

وی با زبان انتقاد، جامعۀ ایران را در راه تلاش برای ساخت تاریخ زیبا و یکنواخت ناموفق خواند و با تشبیه اصفهان به ناخواهری خواهرخوانده‌هایش، که مندرس و بدون رسیدگی به شکل امروزی از گذشته باقی مانده، زمینۀ ساخت فلورانس و اصفهان را متفاوت عنوان کرد.

جعفری‌زند، ناتوانی در حفظ زاینده‌رود، در مقابل رودخانۀ جاری در شهر فلورانس را یکی از مصادیق کم‌کاری‌ها در رسیدگی به این ناخواهری، اصفهان دانست.

این ایرانشناس، نبود هدایت‌گر معمار و اندیشمندی که متناسب با نیازهای زمان، معماران و اندیشمندان دیگر را هدایت و حمایت همه‌جانبه کند را یکی از علل در‌جازدن هنر در این شهر مطرح کرد، این درحالی است که فلورانس شاهد خانواده‌های هنرپرور بسیاری در طول دوران بوده، خانواده‌هایی که حتی شاید مورد هجوم فاسدان حکومتی و سلطنتی و مذهبیون افراطی قرار گرفتند، اما زمانشان را صرف ایستادگی در حفظ و تولید ابنیۀ تاریخی و زیباسازی شهر کردند.

وی در انتهای صحبت‌هایش موزه‌داری تخصصی ایران و فلورانس را مورد مقایسه قرار داد و در صحبت‌هایش با مثال مراقبت از یک تابلوی تاریخی در موزه‌ای در فلورانس که با قرار وقت قبلی و انتظار در صف متقاضیان قابل بازدید است به نوع مراقبت متفاوت از آثار تاریخی در این دو شهر اشاره کرد.

منبع: ایسنا

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

x

شاید بپسندید

نسبت معماری با تکنولوژی

نسبت معماری با تکنولوژی

بردار علم و هنر در دورۀ سنت بر هم منطبق بود و هنرها قهراً واجد صفات علمی هم می‌شدند. از این روست که معماری سنتی هم شاهکار هنر شناخته می‌شود و هم شاهکار تکنولوژی که هر دو به دست یک نفر محقق می‌شد